عبث نگفتیم بهار با ماست

از این تبسم چه ایه خوشتر

که پشت هر برگ بهشت  پیداست

بهار یعنی قیامتی سبز

که روزی از عشق نثار گلهاست

چه می شود اه !که پر بگیریم

به نا کجایی ...که عشق انجاست...

(عبد الرضا رضایی نیا)

ای روییده در دامنت صد ها گل امید

با تو سرو ها قد خواهند کشید

ای پاسدار بی مدعای فصل بهار

می شکفد در فصل نگاهت شکوفه های انتظار

ای نام تو نا سروده در شعر اذهان هنوز

ای نام تو اشکارا ترین پنهان هنوز

با تو رد کابوسها گم می شود

با تو پاکی یک ترنم می شود

درد با تو اواره ترین بی خانمان

در میان دست تو تقدیر جهان

روز هایت تا هر کران اموختن

خود را همچو ققنوسها سوختن

اندیشه ات در یایی جاودانه است

هر جا روشنی انجا پروانه است.