پنجره را بگشا وببين بهار عشق را و باور كن كه خواهد امد ان يار در سفر.به نسيم بسپار تا سلامت را تا ديار يار ببرد و به قاصدكها بسپار كه  سربر پاي يار نهند و شرح فراق باز گويند!واز كبوتر ها بخواه كه در اسمان بي منتهاي عشق پر بكشند.چه شبي است امشب!نور اميدي بر دلم تابيدن گرفته است.اي كاش بيايي و برسي از ميان رؤياها!من سراغت را از نسيم خواهم گرفت و نامت را بر ابي هاي بي كران خواهم نوشت.كاش با زورق خيالم از ميان درياها برسي.پيچك كوچك گلدان مي رود تا دستش را به اسمان برساند و تو را تمنا كند.بهار كه بيايد او گل خواهد داد .گلهايي از جنس محبت و من همچنان سر بر استان نياز مي سايم . شايد كه صدايم را بشنود !

ايا روزي خواهي امد؟!دوست دارم بال بگشايم همچون كبوتران و زائر ضريح قلب مهربانت گردم .اگر مي توانستم اسمانها و زمين را در پي تو جستجو مي كردم!اما من خود گم شده ام؟آري من مجنون سرگردان بيابانهاي تنهايي خويشم و سر در گريبان غم دارم.

با ترنم ابر بهاري ياد تو در دلم موج مي زند و قطره هاي باران صورتم را نوازش مي دهند.برگهاي باران خورده جلوه اي ديگر دارند.كاش شعرم رنگ و بوي باران بگيرد و به جاي رنگين كمان تصويري از وجود تو نقش بندد.صد حيف و دريغا كه شعرم لياقت نفس تو را ندارد.عاشقانه ترين شعر ها را برايت خواهم سرود و زيباترين لحظه ها را در ياد تو جستجو خواهم كرد.كاش خوابم تعبير گردد و مرا به حريم يارانت راهي گشوده گردد اي كاش؟!