بیداری ستاره در چشم جویباران

ایینه نگاهت پیوند صبح و ساحل

لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران

بازا که در هوایت خاموشی جنونم

فریاد ها بر انگیخت از سنگ کوهساران

گفتی"به روزگاران مهری نشسته" گفتم

"بیرون نمی توان کرد حتی به روز گاران"

...                                                        (شفیعی کدکنی)

زندگی ضرب زمین در ضربان دل  ماست .

زندگی جدول ضربی است که هرکسی به معمای ان پی ببرد

جایزه اش مرگ است!

زندگی چون اب است اب اگر راکد بماند چهره اش افسرده

خواهد شد.در ملال ابگیرش غنچه لبخند می میرد .زندگی

باید سرشار از تکان و تازگی باشد.

زندگی زیباست ای زیبا پسند          زنده اندیشان عاقبت به زیبایی رسند

انقدر زیباست این بی باز گشت       کز برایش می توان از جان گذشت.

زندگی زیباست !زندگی اتشگهی دیرینه پا بر جاست

گر بیفروزیش رقص هر شعله اش در هر کران پیداست

ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست!

چون بنگرم به ماه و کنم یاد روی تو

تا کی ز هجر تو سوزیم همچو شمع

شبها به یاد روی تو و گفتگوی تو

اسب فلک از گنبد خضرا بجهاند

هر کس که بداند و نداند که بداند

بیدارش کنید که در غفلت نماند

هر کس که نداند و بداند که نداند

لنگان خرک خویش به مقصد برساند

هر کس که نداند و نداند که نداند

در مرکب جهل ابدالدهر بماند .              ()

هر کجا هستی سوی من باز ای

غنچه عشقت پرده بدرید و گل گشت

عاشق روی تو یکی اواره بلبل گشت

در هر سرا که رفتم صحبت زلف تو بود

از نام تو ساختم بس نغمه و سرود

می کشم بار غم تنهایی بر دوشم

گاهی پر م از ناله و گاهی خموشم

هر کجا باشی دل من انجاست

شهر دلم با یاد تو پر از  رویاست

به یاد تو سرشک من هر دمی روان

در دل تنگت کاش گل عشقی روید

که هر دمی از من با تو سخن گوید

بر سر ان گل عشق بلبلی اید

کز ناله او مدهوش شوی شاید

از شادی تو شادم از غم تو غمگین

دور مشو از من از من دل مسکین

به صد ایهام کردم به تو اشاره

بی اعتنا بودی به این دل بیچاره

از پشت دیوار نگاهت دلم ترانه می خواند

از چشم خورشید بیم دارد شبانه می خواند.

                                                                                                       (حافظ )

پنجره عشق مانند پنجره ووردگسترده است.در نوار ابزارش ادرس گذشت با فونت بزرگ حک شده است.

در نو.ار ابزارش استاندارد نداردو قالب بندی عشق فنا شدن در اوست.در هر منویی که پا بگذاری اثاری از

امید و طراوت چشم نواز استو صفحاتش بدون جوهر می نویسد.به هر اندازه و وسعت که دوستی را

مرزی نیست صداقت را همراه محبت تکرار می کند.و در مرور گر عمودیش بی نهایت صفحه است

که خلقت را می ستاید و عشق افرینش را تکرار می کنداما هر بار با رنگی دیگر .می توانی ان را سيو

كني و با اميد زندگي كني و يا ديليت را بفشاري و هر انچه به ان مهر نمي ورزي از صفحه ذهنت پاك

كني.بياييم عشق را در نوار ابزارمان همواره نگه داريم.و با ان زندگي كنيم.

                                                                                          (مجله بهورز)

عبث نگفتیم بهار با ماست

از این تبسم چه ایه خوشتر

که پشت هر برگ بهشت  پیداست

بهار یعنی قیامتی سبز

که روزی از عشق نثار گلهاست

چه می شود اه !که پر بگیریم

به نا کجایی ...که عشق انجاست...

(عبد الرضا رضایی نیا)

ای روییده در دامنت صد ها گل امید

با تو سرو ها قد خواهند کشید

ای پاسدار بی مدعای فصل بهار

می شکفد در فصل نگاهت شکوفه های انتظار

ای نام تو نا سروده در شعر اذهان هنوز

ای نام تو اشکارا ترین پنهان هنوز

با تو رد کابوسها گم می شود

با تو پاکی یک ترنم می شود

درد با تو اواره ترین بی خانمان

در میان دست تو تقدیر جهان

روز هایت تا هر کران اموختن

خود را همچو ققنوسها سوختن

اندیشه ات در یایی جاودانه است

هر جا روشنی انجا پروانه است.

رد پا ها گمشده در خلوت باد

خانه احساس زمان بس تنگ است و بسیط

فرشی ساده و خوش رنگ

گسترده در راه دراز

می روم می دوم تا برسم

به سر اغاز نیستی در هستی...

من سایه تکرار رااز پای دیوار می چینم

تا راه پیچک اغاز شود.

من در پس پرده چشمانم اینه ای می کارم

تا خود را در ان ببینی.

من لبخند خورشید را فقط در نگاه تو باور دارم.

من اوای بی صدا و بغض تر عشق را می شنوم

و می بینم برصفحه سپید

و امشب سفر می کنم تا قلب یک ستاره

و خواب را جا می گذارم روی زمین

تا گیسوی ان بپیچد بر پای بی دردان فارغ از عشق